Dimitry Roulland

Photographs

Ik heb sinds mijn jeugd een constante behoefte om te creëren en mijzelf vervolgens uit te geven, en daarom heb ik veel verschillende sporten en activiteiten uitgeprobeerd.
Er werd getekend, accordeon, piano, mountainbike, baan en veld, jujitsu, voetbal, tennis, drums, schilderen, thaiboksen en gitaar. Dat is alles wat ik heb.

Toen ik op 17 jarige leeftijd, verloren in een schoolcarrière die helemaal niet bij mij paste, ontdekte ik wat mijn grootste passie zou worden: fotografie.

In die tijd gebruikte ik de oude Panasonic Lumix van mijn ouders zodra een idee in me opkwam. Het was een manier voor mij om mijn tienerkwellingen en vreugden te communiceren. Ik werd sterk aangemoedigd om door te gaan met de mensen om me heen. Mijn werk was leuk, en dat was een echte drijfveer voor mij.

Toen ontdekte ik de magie van een digitale SLR. Uitgerust met mijn Nikon D60 en zijn 18-55mm lens is mijn oefentijd aanzienlijk toegenomen. Ik stak het veld voor mijn huis over, ging het bos in en fotografeerde alles wat ik zag: vogels, bomen, vlinders, bloemen, beekjes, de lucht, etc. Ik kon alles wat ik zag fotograferen. Niet te vergeten wat ik het leukste vond: portretten. Ik fotografeerde regelmatig mijn vrienden, mijn ouders en ikzelf.

In de maanden en jaren die volgden, bleef ik in mijn eentje leren, op mijn eigen manier. Ik heb de natuur en mooie landschappen geleidelijk aan verlaten ten gunste van portretten en mooie gezichten. Mijn apparatuur is geëvolueerd en ik heb een serie fotoshoots gedaan waardoor ik veel ontmoetingen heb gehad.

Van deze bijeenkomsten hebben er twee een enorme impact gehad op de evolutie van mijn werk. Eerst ontmoette ik Dimitri, een lente-gymnast. Ik kon hem zien vliegen, draaien en dan vallen op het beton met onthutsend gemak, het was ongelooflijk. Dan was er nog Leslie, die ritmische gymnastiek beoefende. Ze was zowel soepel als wendbaar, en er was een zekere gratie die van haar uitging, bijna als een dans. Deze twee sessies waren bijzonder verschillend, maar het plezier dat ik had in het fotograferen van deze atleten die de zwaartekracht trotseerden was hetzelfde. Vanaf dat moment ben ik regelmatig gaan werken met gymnasten, maar ook met dansers en circusartiesten.

De tijd is voorbij. Na tienduizenden foto's, ontelbare uren in het veld en minstens evenveel op Lightroom en Photoshop is deze grote passie die fotografie is, mijn beroep geworden.

Sindsdien gaat het avontuur verder. Een avontuur vol verrassingen, reizen en ontmoetingen waar je misschien deel van gaat uitmaken.